Laten we de monarchie openbaar aanbesteden

Nu het kabinet is gevallen, blijf ik ineens zitten met het montere gevoel dat de crisis óók meteen voorbij is. Want laten we wél wezen: de crisis kwám van rechts. Kunnen we dan nu weer gewoon doen? Gedurende deze gehele kabinetsperiode kon ik het gevoel maar niet van mij afzetten dat wij als burgers gigantisch in de maling werden genomen. En dat worden we natuurlijk ook, want wij draaien op voor de miljarden die anderen over de balk hebben gesmeten. Ik heb tenminste nog niets vernomen van enige poging om de illegale miljarden te achterhalen waarmee de Griekse rijken hun land zijn ontvlucht.
In eigen land zijn de verhalen van frauderende en/of graaiende topmanagers eveneens nog aan de orde van de dag.

De vuiltolerantiegrens in Nieuw-West

Geschreven voor Amsterdam Centraal

Stadsdeel Nieuw-West gaat de straatvervuiling voortaan 'op zicht' controleren. Dat is goedkoper. Niet meer zoals tot dusver volgens een strak schema schoonmaken, nee, gewoon kijken of het er nog een beetje mee door kan. Waarschijnlijk zoals wij stiekem thuis ook allemaal doen, maar dat vertellen we natuurlijk nooit zo openlijk als het stadsdeel doet. U ziet de bui al hangen: dat wordt een zootje straks. Daar komt volop discussie over: wat is vuil en wat is niet vuil?

Soms wou ik dat ik een hond had

Een vleugje voorjaarsmeligheid.
Soms wou ik dat ik een hond had. Dan kon ik hem Rutte noemen. Je hoort wel vaker dat mensen hun hond noemen naar iemand waar ze een hekel aan hebben. Of iemand die ze op z'n minst niet serieus nemen. Tegenwoordig heten er bijvoorbeeld verdacht veel honden Hero.

Een hond mag je uitmaken voor alles wat mooi en lelijk is. Hij likt je handen toch wel. Je commandeert hem eindeloos in alle standen ('dood liggen, Rutte, dood!'). Het fijnste is dat je dat allemaal ongegeneerd door de straat kunt blèren.